Međutim, drugačije tumačenje polazi od toga da osvajanje teritorije nije jedino merilo uspeha u ratu iscrpljivanja i da je cena koju protivnik plaća za svaki mesec borbi najmanje jednako važna.
Ruska vojska tokom velikog dela rata napreduje postepeno, bez dramatičnih pomeranja na mapi. Velika naselja i utvrđeni gradovi na istoku Ukrajine zahtevaju dugotrajne operacije, posebno kada ih brane jedinice koje su godinama pripremale položaje.
Američki profesor međunarodnih odnosa Džon Miršajmer smatra da sporo napredovanje nije posledica samo ukrajinskog otpora. Prema njegovoj proceni, Moskva namerno pokušava da maksimalno koristi vatrenu moć pre nego što uvede veći broj ljudi u napad, sa ciljem smanjivanja sopstvenih gubitaka.
Takav pristup podrazumeva artiljerijsku pripremu, korišćenje kliznih bombi i drugih sredstava kojima se položaji protivnika slabe pre neposrednog ulaska kopnenih snaga. Rezultat može biti sporiji teritorijalni napredak, ali i manji rizik za jedinice koje ulaze u napad.
Zbog toga se pažnja sa brzine osvajanja teritorije prebacuje na drugi pokazatelj – sposobnost dve vojske da nadoknađuju gubitke.
Posebno se izdvaja broj od 30.000 novih ljudi mesečno koji je, kako se navodi, potreban Ukrajini. Ta cifra ne mora u celini predstavljati poginule i teško ranjene, jer deo manjka može nastajati zbog dezerterstva i drugih razloga.
Čak i kada se polazna brojka smanji na 25.000 ljudi mesečno, godišnja računica dostiže 300.000. Za vojsku koja je već brojčano slabija od protivnika to predstavlja veoma težak teret.
Problem nije samo koliko ljudi napušta borbenu liniju, već iz koje baze treba pronaći njihove zamene. Rusija raspolaže znatno većom populacijom, dok se Ukrajina već suočava sa problemima mobilizacije, izbegavanjem služenja i odlaskom stanovništva iz zemlje.
Istovremeno se osporavaju izveštaji prema kojima su ruski gubici toliko veliki da prosečan novi vojnik na frontu preživi svega 20 do 30 sati. Takvu procenu Miršajmer smatra neodrživom u poređenju sa načinom na koji se ruske operacije izvode.
On ne negira veoma velike ruske gubitke tokom rata i govori o stotinama hiljada poginulih, ali smatra da se deo zapadnih procena preuveličava i da se nedovoljno pažnje posvećuje ukrajinskim gubicima.
U ratu iscrpljivanja ta razlika je presudna. Strana može napredovati samo nekoliko kilometara tokom dužeg perioda, a da istovremeno ostvaruje svoj cilj ako protivnika tera da troši ljudstvo brže nego što ga može nadoknaditi.
Borbe za gradove dodatno usporavaju proces. Zauzimanje gusto izgrađenog prostora zahteva vreme čak i kada napadač ima superiornu vatrenu moć, jer branilac koristi zgrade, utvrđenja i podzemne objekte za produženje otpora.
Zato rusko sporo kretanje sa istoka prema zapadu samo po sebi ne daje odgovor na pitanje ko dobija rat. Mnogo važnije postaje šta se istovremeno događa sa rezervama obe strane.
Ako jedna vojska može da nastavi da dovodi nove ljude, municiju i oružje, dok druga svakog meseca mora da traži desetine hiljada zamena, karta fronta može dugo izgledati gotovo statično, sve dok se iza nje ne pojavi mnogo ozbiljnija neravnoteža.
Upravo to je osnovna poruka ove procene: najveća opasnost za Ukrajinu možda nije nagli proboj koji bi preko noći promenio mapu, već postepeno iscrpljivanje koje se teško vidi dok ne počne da proizvodi posledice koje više nije moguće brzo nadoknaditi.
