Osmogodišnja Marija Jovanović iz Starih Ledinaca silovana je i ubijena 26. juna 2010. godine, a zločin koji je potresao Srbiju pokrenuo je višegodišnju borbu za strožu zaštitu dece od seksualnih prestupnika. Samo osam dana nakon tragedije, redakcija „Alo!“ pokrenula je inicijativu za uvođenje javnog registra pedofila i silovatelja, dok je Marijin otac Slobodan Jovanović nastavio borbu za promenu propisa. Njegova upornost, uz podršku javnosti i medijsko izveštavanje, doprinela je donošenju „Marijinog zakona“, koji je Narodna skupština usvojila 8. aprila 2013. godine.
Marija je kobnog dana bila u porodičnoj kući sa mlađim bratom, dok su njihovi roditelji bili na poslu. Komšija Mladen Ogulinac (52), koji je poznavao porodicu, iskoristio je činjenicu da su deca sama i namamio devojčicu u svoj dom.
Prema tadašnjim informacijama iz istrage, Ogulinac je Mariju pozvao da dođe kod njega, nakon čega ju je seksualno zlostavljao i usmrtio. Njeno telo pronađeno je u blizini njegove kuće, a obdukcijom su utvrđeni tragovi seksualnog nasilja.
Kada su roditelji shvatili da devojčice nema, započela je potraga koja se završila njihovom najtežom tragedijom. Nakon pronalaska tela, policija i Žandarmerija tragale su za osumnjičenim, koji je pobegao u šumu. Narednog dana pronašli su ga meštani, a policija ga je privela.
Ogulinac je pred policijom priznao zločin, ali do sudske presude nikada nije došlo. Preminuo je 2. avgusta 2010. godine u pritvoru u Beogradu, upravo na Marijin rođendan.
Iako osumnjičeni nije dočekao završetak postupka, tragedija u Starim Ledincima otvorila je pitanje odgovornosti države i postojećih mehanizama zaštite najmlađih.
„Alo!“ je o slučaju izveštavao od prvih dana, donoseći detalje istrage, potrage za osumnjičenim i svedočenja neutešnih roditelja. Međutim, redakcija je odlučila da pokrene i pitanje zakonskih promena.
Već 4. jula 2010. godine naš list objavio je tekst pod naslovom „Hoćemo Marijin zakon!“, kojim je pokrenuta inicijativa za uvođenje javnog registra seksualnih prestupnika.
Novinari „Alo!“ tada su od predstavnika Ministarstva pravde i pravnih stručnjaka tražili odgovore zbog čega građanima nisu dostupni podaci o osobama osuđivanim za seksualna krivična dela.
Tadašnji državni sekretar Ministarstva pravde Slobodan Homen tada je za naš list objasnio da bi javno objavljivanje takvog registra bilo protivustavno, ali da se razmatraju druga rešenja koja bi omogućila bolju kontrolu prestupnika.
Slobodan Jovanović, otac ubijene Marije, nije odustao od nastojanja da tragedija njegove porodice dovede do konkretnih promena u zakonodavstvu.
Pokrenuo je inicijativu i pripremio nacrt zakona kojim bi se uvele posebne mere prema osobama osuđenim za seksualna krivična dela nad maloletnicima.
Njegov predlog postao je deo institucionalnih razgovora, a Vlada Srbije je 20. aprila 2012. godine usvojila predlog „Marijinog zakona“.
Nakon skupštinske procedure, Narodna skupština je 8. aprila 2013. godine, sa 173 glasa za, usvojila Zakon o posebnim merama za sprečavanje vršenja krivičnih dela protiv polne slobode prema maloletnim licima, poznatiji kao „Marijin zakon“.
Njime je zabranjeno ublažavanje kazni po opštim pravilima i uslovno otpuštanje za krivična dela obuhvaćena zakonom, a propisano je i da krivično gonjenje i izvršenje kazne za ta dela ne zastarevaju.
Uvedene su i posebne mere nadzora nakon izdržane zatvorske kazne, među kojima su redovno javljanje policiji, zabrana posećivanja mesta na kojima se okupljaju deca i obaveza prijavljivanja promena prebivališta i putovanja.
Formirana je i trajna evidencija pravnosnažno osuđenih seksualnih prestupnika. Za razliku od prvobitne inicijative „Alo!“, taj registar nije postao javno dostupan, već se njegovi podaci koriste pod zakonom propisanim uslovima.
Tako je, gotovo tri godine nakon tragedije, ime Marije Jovanović ostalo trajno povezano sa zakonom kojim je država uvela dodatne mehanizme zaštite dece.
