Njihov uspeh, prema jednoj od centralnih procena u ovoj raspravi, zahtevao bi radikalnu promenu unutar same ruske države.
Jakov Kedmi tu povlači direktnu paralelu sa završetkom Hladnog rata. Ono što se na Zapadu predstavlja kao njegova pobeda nad Sovjetskim Savezom on pripisuje pre svega postupcima Mihaila Gorbačova i njegovog okruženja, a ne uspešnoj strategiji koja je protivnika spolja primorala na kapitulaciju.
Iz takvog tumačenja proizlazi i današnja računica. Da bi sadašnji zapadni planovi postali realni, Rusija bi, po njegovom mišljenju, morala da dobije „novog Gorbačova ili novog Jeljcina“.
Drugim rečima, odlučujući događaj ne bi morao da se odigra na frontu. Promena političkog rukovodstva i strateškog kursa unutar Rusije mogla bi da proizvede rezultat koji spoljni pritisak sam ne može da postigne.
Kedmi odbacuje mogućnost da se takav unutrašnji preokret jednostavno ugradi u ozbiljnu stratešku računicu kao očekivani događaj. Upravo zbog toga smatra nerealnim planove koji pretpostavljaju da će Moskva u presudnom trenutku reagovati na način koji odgovara protivničkim očekivanjima.
U njegovom tumačenju, zapadna pobeda u Hladnom ratu zato nije dokaz da se isti rezultat može ponoviti istim spoljnim pritiskom. Tadašnji ishod vezuje za specifične odluke sovjetskog rukovodstva koje ne mogu automatski da se preslikaju na današnju Rusiju.
To predstavlja i najveću nepoznanicu za sve strategije koje računaju na dugoročno iscrpljivanje Moskve. Ako se unutrašnja politička promena na kojoj takav scenario počiva ne dogodi, završnica može biti potpuno drugačija od one koju njegovi tvorci očekuju.
