Vrhovni sud Crne Gore odbio je kao neosnovane žalbe Alije Balijagića i njegovog branioca i potvrdio presudu Apelacionog suda Crne Gore, kojom je Balijagić osuđen na jedinstvenu kaznu dugotrajnog zatvora u trajanju od 40 godina zbog teškog ubistva Jovana i Milenke Madžgalj u sticaju sa krivičnim delom nedozvoljeno držanje i nošenje oružja i eksplozivnih materija.
Odluku je donelo veće Vrhovnog suda odlučujući o žalbama izjavljenim protiv presude Apelacionog suda Crne Gore iz maja ove godine, kojom je potvrđena presuda Višeg suda u Bijelom Polju iz decembra 2025. godine.
Balijagić je oglašen krivim jer je 25. oktobra 2024. godine, u večernjim časovima, u mestu Sokolac, opština Bijelo Polje, na podmukao način lišio života Jovana i Milenku Madžgalj, koristeći lovačku pušku koju je neovlašćeno držao i nosio.
Kako je utvrđeno tokom postupka, Alija Balijagić je tog dana došao do kuće oštećenih, lažno se predstavljajući kao lovac. Nakon što je bio ugošćen, napustio je njihovu kuću, da bi se nekoliko sati kasnije ponovo vratio. Koristeći betonski blok kako bi se podigao do visine prozora, pucao je u Jovana Madžgalja, pa još dva puta u Milenku Madžgalj, koja je pokušala da pozove policiju.
Vrhovni sud je prihvatio zaključak nižestepenih sudova da je ubistvo izvršeno na podmukao način, jer je okrivljeni svesno stvorio i iskoristio okolnosti u kojima oštećeni nisu očekivali napad niti su bili u mogućnosti da se od njega zaštite. Sud je ocenio da celokupno ponašanje Balijagića, uključujući njegov prethodni dolazak i kasniji povratak u noćnim časovima, ukazuje na planirano i prevarno postupanje, a ne na ubistvo na mah, kako je tvrdila odbrana.
Razmatrajući žalbene navode kojima je osporavana uračunljivost okrivljenog, Vrhovni sud je ocenio da su nižestepeni sudovi pravilno prihvatili nalaze psihijatrijskog i psihološkog veštačenja.
Veštaci su kod Balijagića utvrdili antisocijalni poremećaj ličnosti, ali ne i postojanje duševne bolesti ili zaostalog duševnog razvoja. Prema njihovom zaključku, utvrđeni poremećaj ličnosti nije uticao na sposobnost okrivljenog da shvati značaj svog dela i da upravlja svojim postupcima, zbog čega je sud ocenio da je u vreme izvršenja krivičnih dela bio uračunljiv.
Vrhovni sud je odbio i žalbene navode kojima je osporavana pravilnost utvrđenog činjeničnog stanja, uključujući primedbe odbrane na rezultate DNK veštačenja, ocenjujući da su nižestepeni sudovi pravilno i potpuno utvrdili sve činjenice od značaja za donošenje odluke.
Prilikom odlučivanja o kazni, Vrhovni sud je ocenio da su pravilno vrednovane sve olakšavajuće i otežavajuće okolnosti.
Vrhovni sud je zaključio da je kazna dugotrajnog zatvora od 40 godina opravdana i srazmjerna težini izvršenih krivičnih dela i stepenu krivice okrivljenog, te da je neophodna za ostvarivanje svrhe kažnjavanja.
