Povodom istraživanja „Troškovi nege: koja domaćinstva u Srbiji plaćaju iz sopstvenih sredstava“, koje je sprovela Kancelarija UN za rodnu ravnopravnost i osnaživanje žena ona je za Tanjug rekla da je cilj ovog istraživanja bio da se vidi koliko je finansijsko opterećenje domaćinstava za izdvajanje troškova nege, i dodala da je bilo važno sagledati koliko domaćinstva izdvajaju iz sopstvenog budžeta kako bi pokrili usluge nege.
Na pitanje koji su najčešći izdaci koje domaćinstva imaju kada je reč o brizi za članove porodice, Veljković je istakla da preko 85 odsto domaćinstava najviše izdvaja za zdravstvene usluge, najčešće na mesečnom nivou.
„Tu su takođe i troškovi vezani za decu i njihovo obrazovanje. Troškovi vezani za negu i brigu dece su po visini najveći troškovi“, napomenula je ona.
Odgovarajući na pitanje koje kategorije stanovništva nose najveći finansijski teret nege, Veljković je izjavila da su najugroženiji oni koji žive u ruralnim područjima od onih u gradovima, jer su usluge na ruralu manje dostupne nego u gradu zbog čega sve i da porodica ima finansijskih sredstava, nema odgovarajuće usluge koju može da plati.
„Kada govorimo o strukturi, to su uglavnom jednočlana domaćinstva. Ako žive na ruralu i ako su joši stariji, to je onda najugroženija kategorija. Druga kategorija domaćinstava koja je ugrožena su ona domaćinstva koja imaju jednu ili više osoba koja imaju neke teškoće u funkcionisanju“, navela je ona.
Ona je objasnila i da je nega svaki plaćeni i neplaćeni rad koji omogućava kvalitet života pojedinca i čitavog domaćinstva, gde spadaju zdravstvene usluge, usluge socijalne zaštite, sve što je vezano za brigu o maloj deci, obrazovanju dece i sve što je vezano za negu starijih osoba ili osoba sa invaliditetom.
Veljković je rekla da Srbija ima dovoljno razvijene usluge podrške porodicama koje brinu o starijima, deci i osobama sa invaliditetom, ali da bi trebalo kontinuirano raditi na unapređenju dostupnosti usluga zato što su i ranija istraživanja pokazala da mnogo velike poteškoće postoje u ruralnim sredinama sa uslugama koje se tiču socijalne zaštite i nege, jer nisu dostupne, udaljene su ili čak i ne postoje.
Ona je ocenila da bi država i lokalne zajednice trebalo da povećaju dostupnost usluga podrške porodicama koje neguju i brinu o starijima, deci i osobama sa invaliditetom, a koje snose najveći teret troškova te nege, jer bi se na taj način teret nege podelio na zajednicu i ne bi bio samo na plećima domaćinstva.
„Za sada svaka lokalna zajednica ima određeni set usluga koje nudi, međutim neophodno je te usluge mapirati, i prilagoditi ih potrebama na lokalu jer svaka lokalna zajednica ima određeni kontekst od kog zavisi koje usluge su potrebnije ili manje potrebne“, rekla je ona.
